دنیای من

فکر می کنم به همون اندازه که فکر کردن به لذتهای دست یافتنی شیرینه فکر کردن به لذتهای فعلا دست نیافتنی مفید هست . نگاه به آینده و فکر کردن به ایده های جالب هیچی که نداشته باشه مغز رو زنده و پویا می کنه . خدا رو چی دیدید شاید یه روز گفتن کامبیز هزارمین توریست فضایی هست . همونظور که خانم انوشه انصاری در ۱۶ سالگی یکی بوده مثل من و شما .

می خواستم یه بحث جدید بذارم ولی صبر می کنم بحث لذتها و ایده های دست نیافتنی که کامبیز راه انداخت تموم شه . هر چی باشه ایشون رفیق ۱۲ ساله ما هستن .
دوستانی که تازه میان اینجا ٬ این بحث تو کامنتهای دو پست قبل هست .